يكي از بحث‌هايي كه امروزه از نگاه انديشمندان و متفكران بزرگ اسلامي پيشنهاد مي‌شود، استفاده از هنر براي تبليغ و تبيين دين مي‌باشد. گرايش فطري انسان‌ها به هنر و ملايمت آن با طبع آدمي، سبب تاثير بيشتر شيوه‌هاي هنري مي‌شود.

هنر در همه قالب‌هاي تبليغ مي‌تواند تاثيرگذار واقع شود، چه در آن شيوه‌هاي سنتي تبليغ و چه در شيوه‌ها و قالب‌هاي جديد تبليغ مثل نويسندگي و پژوهش. اما بايد توجه كرد كه هنرنمايي موضوع اصلي حوزه و تبليغ را عوض نمي‌كند بلكه فقط قالب‌هاي تبليغ را تغيير مي‌دهد و روش‌هاي آن را به روز مي‌كند.

"قلم"، يكي از مهم‌ترين ابزارهاي تبليغ دين به شمار مي‌رود. نويسندگي به خصوص اگر با هنر همراه شود مي‌تواند شيوه موثري براي تبليغ معارف ديني واقع شود. بنابراين اگر طلاب و مبلغين ديني در زمينه پژوهش و نويسندگي، تقويت و مجهز شوند، مي‌توانند خدمات ارزشمندي را در اين زمينه ارائه دهند.

ارتباط مردم با يك نويسنده، بسيار بيشتر از ارتباط آنان با يك واعظ و سخنران است؛ چرا كه پيام‌هاي يك نويسنده بوسيله قلم او در تمام دنيا مطرح مي‌شود اما سخنان يك خطيب فقط براي افراد محدود همان مجلس ماندگار مي‌باشد. از طرف ديگر، نويسندگي محدود به زمان و شرايط خاصي نيست در حالي كه تبليغ به شيوه‌هاي سنتي محدوديت زماني و مكاني دارد.

بطور معمول يك مبلغ ديني بيشتر در ايام تبليغي مثل ماه محرم و صفر و ماه مبارك رمضان به سفرهاي تبليغي مي‌رود و در آنجا به سخنراني و انجام برنامه‌هاي خود مي‌پردازد ولي يك نويسنده ديني در تمام ايام سال و از طرق مختلفي ديدگاه‌هاي خود را منتقل مي‌كند. به همين خاطر است كه گفته شده، حوزه‌ها بايد علاوه بر شيوه‌هاي سنتي، در تمام عرصه‌هاي تبليغي جديد مثل نويسندگي كار بكنند، چنانچه مقام معظم رهبري در اين خصوص مي‌فرمايند: "حوزه بايد خود را به هنر امروز نزديك كند. در حاليكه هنر در قالب‌هاي گفتاري و نوشتاري و تصويري، فرم‌هاي گوناگون را آزموده و مي‌آزمايد و در بستر زمان تجارت ارجمندي را در توشه خويش دارد، حوزه و هنر در غربت از يكديگر زيست مي‌كنند..."

استفاده از رسانه نيز از ديگر ابزارهاي جديد و موثر در عرصه تبليغ دين مي‌باشد. رواج و فراگيري رسانه‌هاي مختلف و متنوع تصويري از قبيل سينما و تلويزيون، ماهواره و شبكه‌هاي اينترنتي (سايت‌ها و وبلاگ‌هاي مختلف)، انسان‌ها و نوع رفتار آنها را تحت تاثير خود قرار داده است. اگر حوزه‌هاي علميه در عرصه‌هاي جديدي مثل رسانه، حضور پيدا نكنند و يا حضور كمرنگي داشته باشند، در عرصه تبليغ دين و اطلاع رساني دچار ضعف و شكست جبران ناپذيري خواهيم شد. بنابراين، توجه به عرصه پژوهش و رسانه به عنوان ابزارهايي موثر در تبليغ دين بايد مورد توجه مسئولين حوزه علميه قرار بگيرد و با برنامه ريزي، برگزاري نشست‌هاي مختلف و شناسايي و جذب نيروهاي مستعد حوزوي، بستر مناسبي جهت تبليغ مجازي و رسانه‌اي در حوزه‌هاي علميه ايجاد شود.  

اميد است با همت و تلاش مسئولين و فعالان حوزوي، تبليغ در عرصه‌هاي جديد، ورود پيدا كند و زمينه براي ترويج و تشويق اينگونه فعاليت‌ها بيشتر شود.